بالغت فى احراق قلب تائه * هلا رحمت و انت فى سودائه و جفوت صبا يحتسى كاس الهوى * بدموعه و الشوق من ندمائه نشر المدامع ما طوت اضلاعه * و كذا المشوق يبوح من برحائه وقفت بمستن الوداع و فى الحشا * نار الهوى و الشوق فى غلوائه ازف الرحيل ففاض سجل مدامعى * متر قرقا حتى شرقت بمائه حلو الشمائل منعم متفضل * لكنه مرّ على اعدائه اضحى البرايا شاكرين و كلهم * رطب اللسان بمدحه و ثنائه بدر على فلك السيادة طالع * و عطارد قد لاح فى جوزائه الحاكم الامام الاديب ابو الحسن على بن احمد بن ابى الفضل الزميجى مولد او از زميج بيهق « 1 » بوده است ، و او در نيشابور « 2 » به امام ابو جعفر المقرى و به امام سعيد بن الامام احمد الميدانى و غير ايشان اختلاف داشت « 3 » ، و مدتى در بيهق متوطن بود ، و بيشتر در عمر خويش سفر بر حضر اختيار كند « 4 » ، و از منظوم او اين ابيات است « 5 » كه ابى القلب الا ان يحن تشوقا * الى طلعة البدر المنير محمد الى طلعة اضحى بخير على الدجى * سناها و يلقى الرامقين باسعد مباركة لم تنظر الشمس لحظة * الى حسنها الا بمقلة ارمد محمد انى قد رأيتك راقيا * من المجد و العلياء ابعد مصعد تفرست فيك الانتهاء الى مدى * كفت دون شأويه نواظر حسد الحسين بى ابى الفتح محمد الواعظ الجرجانى از جرجان بدين ناحيت آمد ، و مدتى اينجا توطن ساخت ، پس اينجا بايمهء اين ناحيت « 6 » و در نيشابور بايمهء ادب و لغت اختلاف داشت ، و با جرجان رفت ، و آنجا بدار آخرت انتقال كرد فى شهور سنة ست و ثلاثين و خمسمائة .

--> ( 1 ) از ديه زميج بيهق . ( 2 ) و در نيشابور . ( 3 ) اختلاف داشته . ( 4 ) كنند . ( 5 ) نص ، و از منظوم اين ابيات است . ( 6 ) و اينجا با ايمهء اين ناحيت .